Ouders doen er alles aan om ervoor te zorgen dat hun peuters geen munten, batterijen, speelgoedstukken, steentjes, insecten en andere verstikkende voorwerpen inslikken die de wereld van een kind vervuilen. Maar het is onvermijdelijk dat kinderen dingen inslikken. Daarom besloot een groep gezondheidszorgprofessionals uit te zoeken hoe lang Lego in het menselijk lichaam bleef door op zichzelf te experimenteren.

Amanda Kooser van CNET meldt dat artsen verbonden aan de medische blog Don't Forget the Bubbles wisten dat er veel gegevens waren over het inslikken van munten, het vreemde voorwerp dat het meest door kinderen wordt ingeslikt, wat ongeveer twee weken duurt. Maar gegevens over hoe lang het duurt voordat een plastic stuk speelgoed zich een weg door het lichaam baant, zijn schaars. Daarom rekruteerden ze proefpersonen zonder voorgeschiedenis van darmoperaties om de plastic kop van een Lego-figuurtje door te slikken. Vervolgens onderzochten ze hun poep om te zien hoe lang het duurde voordat het onthoofde Lego-hoofd eruit kwam.

Bruce Y. Lee van Forbes meldt dat elke deelnemer drie dagen lang een ontlastingslogboek bijhield, waarin hij zijn of haar stoelgang beoordeelde met behulp van een Stool Hardness and Transit (SHAT)-score. Een persoon met een hogere SHAT-score had een lossere en frequentere stoelgang, wat betekent dat het lachende stukje plastic er sneller doorheen kan gaan.

Na het doorslikken van de Lego-noggin was elke deelnemer verantwoordelijk voor het analyseren van zijn eigen poep om het object te lokaliseren. Volgens de blog werd “[een] verscheidenheid aan technieken uitgeprobeerd – met behulp van een zak en pletten, tongspatels en handschoenen, eetstokjes – geen drol werd onbeproefd gelaten.”

Nadat ze het Lego-hoofd hadden opgehaald, berekenden de deelnemers hun Found and Retrieved Time (FART)-score, oftewel het aantal dagen dat nodig was om de Lego te passeren. Het onderzoek verschijnt in The Journal of Paediatrics and Child Health.

Het blijkt dat het voor de meeste deelnemers gemiddeld 1,71 dagen duurde voordat de Lego-hoofden door het spijsverteringskanaal reisden. Er was ook geen duidelijke correlatie tussen de SHAT- en FART-scores. Maar er was één verontrustend resultaat: voor één ongelukkig onderwerp verscheen het Lego-hoofd nooit meer.

“Misschien zal een gastro-enteroloog die een colonoscopie uitvoert, op een dag, over vele jaren, het naar hem terugstaren”, schrijft het team op hun blog.

Het resultaat van het onderzoek is dat het speelgoedobject, althans voor volwassenen, er zonder complicaties doorheen leek te gaan. Maar zoals ze op hun blog schrijven, waarschuwt het team dat het onderzoek eigenlijk alleen maar een beetje leuk was vóór de vakantie en dat het niet van toepassing is op kinderen die stukjes speelgoed inslikken. De steekproefomvang was ook klein, waardoor het onderzoek ook voor de volwassen bevolking van twijfelachtige waarde was. (Op een Lego stappen is echter een ander verhaal.)

Toch is het waarschijnlijk het beste om waar mogelijk geen Lego of speelgoed van welke aard dan ook in te slikken en een colonoscopie te plannen na de leeftijd van 45 jaar, om er zeker van te zijn dat alles geweldig blijft.